Cicirya, Gökçeada’ya özgü bir tür peynirli pide …

Cicirya,
Cicirya (Peynirli Açık Börek)
Gökçeada’ya özgü bir tür peynirli pide.
Cicirya Rumlara özgü bir çeşit peynirli pizza. Özel mayalı hamur hazırlandıktan sonra üstüne keçi peyniri, nane, kekik ve sütten oluşan harcı konup fırına atılıyor.
Rumlara özgü bu lezzet, pizza ve pide arasında bir görüntü.
Gökçeada mutfağında deniz ürünleri, kırmızı et, yabani otlar ve zeytinyağı kullanılıyor.

Adanın tepeleri yabani kekikle dolu. Bu kekikle beslenen hayvanların etleri çok lezzetli oluyor. Bol kekikle beslenen arıların ürünü kekik balı olarak başka bir tad katıyor. Adaya özel şarabı ise ayrı bir tatdır. Vişinada ve yanında sunulan kuşburnu kurabiyesi yine adaya özgü eski tatlardandır.

Gökçeada Yöresel Yemekleri şunlardır;
Cicirya
Efibadem
Sakızlı Muhallebi
Kılıç Rosto
Dibek Kahvesi
Girit Mezesi
Fırında Kuzu Kapama
Ahtapot Yahni
Koliva
Badem Tatlısı
Kurkuti

Bir tür gevrek kurabiye…

Krokan,
Bir tür gevrek kurabiye.
İng. Brittle,
Fra. Croquant
Çıtır,
Toz şekerin ocak üzerinde karamelize edilirken çeşitli meyvelere bal ilave edilmek suretiyle soğutularak ve kalıplandırarak elde edilen gevrek, kıtır yiyecektir.

Krokan Tarifi;
Malzemeler:
1 su bardağı toz şeker,
1 su bardağı karışımı; fındık, ceviz, badem.

Cevizleri, fındıkları, bademleri çok büyük olmayacak şekilde doğrayalım. Tencereye toz şekeri koyalım ve orta ateşte, tamamen eriyene kadar karıştıralım. Toz şekerimiz akışkan kıvama geldiğinde, ocağın altını kapatalım ve içine ceviz, fındık, badem karışımını ilave edip, iyice karıştıralım.

Fırın tepsisine yağlı kağıt serelim ve hazırladığımız krokanımızı tepsiye döküp, spatula yardımıyla düzeltelim. En az 1 – 2 saat bekletelim ve elimizle kırıp servis yapalım.

Krokanı, şeker gibi kapaklı bir cam kavanozda muhafaza ediniz.

Hindistan’da yetişen, “taş elma” da denen, kabuğu çok sert ve eti yumuşak bir meyve…


Bael,
Taş elma,
Rutaceae familyasına ait bir bitki türüdür.
Hindistan’da yetişen, taş elma da denen, kabuğu çok sert ve eti yumuşak bir meyve.
Anavatanı Hindistan olmasına rağmen daha çok Asya’nın güneydoğusunda yetiştirilir.

Bael meyvesi Hindistan’da çok eskiden beri bilinmekte olup eski tıbbi ve dini kaynaklar içinde adı sıkça geçmektedir.
Meyve ülkelere ve bölgelere göre, farklı isimler ile anılmaktadır.
Bu isimler;
Hintçe, Bel, Beli, Belgiri.
Bilva, (Sanskritçe)
Shivadruma, Shivaphala.
Vilva,
El kham (Urduca),
Bel meyvesi,
Top ağacı, bela ağacı,
Bengal ayvası,
Fil elması,
Altın elma,
Kutsal meyve,
Hindistan beli,
Hindistan ayvası,
Maredoo,
Taş armudu,
Odun elması.

Taş elmanın tahtamsı bir kabuğu vardır ve sarı, yeşil ya da gri renkte olabiliyor. Bu kabuk o kadar sert ki çekiçle kırılıyor. İçinde aromatik sarı özlü yumuşak etli kısım bulunur. Birden çok çekirdeği vardır. Bu öz taze yenebilir ya da kurutulabilir. Taze meyvenin sadece birinden, su ekleyerek 6 litre şerbet elde edilebilir. Bael meyvesinin yenilmesi oldukça zahmetlidir.

Bitki ateş düşürücü, ağrı kesici, kalp ve kanser koruyucu gibi farmakolojik etkileri vardır. Halk hekimliğinde kabızlığın, ishalin, dizanterinin, mide asidinin ve solunum yolları enfeksiyonlarının tedavisinde kullanılmaktadır. Bitkinin meyvesi, tohumu, ağaç kabuğu, yaprak ve kökü, halen halk hekimliğinde kullanılmaktadır.

Çok lezzetli olan Bael kurabiyesi için malzemeler;
125 Gram Margarin
1 Çay Bardağı Sıvı Yağ
1 Adet Yumurta
1 Su Bardağı bael meyvesi
1 Paket Kabartma tozu
1 Paket şekerli vanilin
1 Çay Bardağı Toz Şeker
5 Su Bardağı Un

Kurabiyenin yapılışı;
Geniş bir kaba un hariç tüm malzemeleri koyun. Unu azar azar ekleyerek yumuşak bir hamur elde edelir. Bu hamurdan ceviz büyüklüğünde parçalar kopararak yuvarlak şekiller verelir. Bu kurabiyeler üzerine pişirme kağıdı konulan tepsiye dizilir. Önceden ısıtılmış 180°lik fırında 10 dakika pişirilir. Pişen kurabiyeleri servis tabağına alınıp üzerlerine pudra şekeri serpilerek servis edilir.

Buğday …

Hınta,
Buğday,

İng. common wheat,
Osm. hınta,
Arapça buğday, قمح
Buğdaygillerin örnek bitkisi (Triticum),
Bu bitkinin başaktan ayrılıp öğütülmesiyle elde edilen tanesi.
Buğday, tohumu ekmek yapımında kullanılan bitki ve aynı bitkinin başaktan ayrılmış tanesi.

Buğday, un, yem üretilmesinde kullanılan temel bir besin maddesidir. Kabuğu ayrılabileceği gibi kabuğu ile de öğütülebilir. Buğday aynı zamanda çiftlik hayvanları için bir yem maddesi olarak da yetiştirilmekdedir. Hasattan sonra atık ürün olarak alınan saman hayvanlar için kullanılır. Buğday, dünyada ıslahı yapılmış tek yıllık otsu bir bitki. Karasal iklimi tercih eder. Buğdayın ana vatanı olarak Anadolu, Batı İran ve Kafkasya sayılır.

Sınıflandırmada önce başak özellikleri yani, kılçıklılık, kılçıksızlık, kavuz rengi, dane rengi gibi kriterleri değerlendirilmiştir. Rusya taksonomistleri buğdayları ekotipler ve biyotipler olarak sınıflandırmışlar.

Buğdaylar, Kaplıca grubu, Makarnalık buğdaylar grubu ve Ekmeklik buğdaylar grubu olmak üzere kromozom sayıları ve genom formüllerine göre üç gruba ayrılır.

Ekmeklik buğday (Triticum aestivum)
Doğu buğdayı (Triticum carthlicum)
Topbaş buğday (Triticum compactum) T
Gernik (Triticum dicoccon)
Durum buğdayı (Triticum durum)
Kaplıca buğdayı (Triticum monococcum)
Polonya buğdayı (Triticum polonicum)
Kavuzlu buğday (Triticum spelta)
Turnadili buğday (T. turanicum)
İngiliz buğday (Triticum turgidum)
Meksika buğdayı.

Buğdayların öğütülmesine göre altı tipi vardır.
Sert kırmızı kışlık,
Yumuşak kırmızı kışlık,
Sert kırmızı yazlık,
Yumuşak kırmızı yazlık,
Yumuşak beyaz,
Durum buğdayı,

Buğday ne kadar sert olursa, un o kadar çok protein içerir. Yumuşak, düşük proteinli buğdaylar kek, kurabiye, hamur işi, bisküvi ve şehriyede kullanılır. Sert, yüksek proteinli buğdaylar ise ekmek yapımında kullanılır. Durum buğdayı ise makarna üretiminde kullanılır.