Ege bölgesine küçük ama lezzetli bir karides cinsi …

Çimçim,

Denizlerimizde 61 tür karides tespit edilmiş olup bunlardan 7 tanesi ticari değere sahiptir. Bunlardan Kuruma veya Japon karidesi (Penaeus Japonicus), Yeşil kaplanlar karidesi(Penaeus semisulcatus), Akdeniz karidesi, Oluklu ya da Karabüke(Penaeus kerathurus) türleri diğerlerine göre iri boyda olmalarıyla dikkat çeker. Boyca küçük türlere de genel olarak Çimçim karides denilmekte olup ege yöresine özgüdür.

Ayrıca Çimçim Karidesi pek çok balığın avında kullanılabilen ve balıkların severek yediği bir yemdir. Karagöz, Levrek, Mercan, Tranca, Lagos, Lipsoz gibi balıklar için hazırlanan takımlarda canlı veya ölü olarak kullanılabilir. Bunları canlı temin etmek oldukça zor olsada özel karides sepetleri ile yakalanıp canlı olarakta kullanılabileceği gibi genelde ölü olarak kullanılırlar. Küçük balıklar için kabukları soyulup, etleri ayıklandıktan sonra, büyük balıklar için bütün, ölü veya canlı olarak iğneye takılırlar.

Değişik bir karides lezzeti;

Gerekli Malzemeler :

40- 50 adet karides (çimçim),

2 çorba kaşığı sıvı yağ,

2 adet yumurta,

1 çorba kaşığı mısır unu,

1 çorba kaşığı soya sosu,

1 çorba kaşığı üzüm sirkesi,

Tuz, 1 çay kaşığı kırmızı biber,

1 çay kaşığı zencefil,

1 çay kaşığı tane kara biber,

Hazırlanışı :

Tane karabiberi havanda dövün. Zencefili ve kırmızı biberi ekleyip karıştırın. Yumurtaları, bir tanesinin beyazını ayırarak kırın, soya sosu ile karıştırın. Aynı karışıma hazırladığınız baharatı da ekleyip tekrar karıştırın.

Ayırdığınız yumurta beyazına mısır ununu ekleyip karıştırın. Karidesleri ayıklayıp karışıma katın. 20 dakika kadar dinlendirin.

Sıvı yağı bir tavada kızdırın. Karidesleri yağda kızartın. Kızarmış karidesleri kenara alıp aynı yağa yumurtalı karışımı dökün. Pişmeye başlarken karidesleri ilave edin. Sıcak servis yapın. Servis yaparken tabağa garnitür olarak haşlanmış brokkoli ve doğranmış taze soğan koyabilirsiniz.

Ordu'nun Perşembe ilçesinde bir plaj …

Efirli,

Perşembe ilçesinin doğusunda Ordu il sınırları içinde bulunan Efirli Plajı, uzun yıllardan beri ilimizin önemli tatil yerlerinden biridir. Kamuya ait tatil kamp yerleri ile bilinen Efirli plajında yaz aylarında yeme- içme yerleri, müzik, eğlence mekanları hizmet vermektedir.

Plajda gözetleme kulesi, can kurtaran ve atlama iskelesi bulunur.

Çaka Kumsalı ve Mesire Yeri:

Perşembe ilçesinin en natürel köşelerinden biri olan Çaka kumsalı Hoynat adası yakınındadır. Ekolojik kirlilikten uzak kalmış nadir plajlardandır. Çaka beyaz kum plajında her türlü ihtiyaca cevap verecek tesisler bulunmaktadır.

Belicesu:

Perşembe ilçesinin en batı noktasında bulunur. Kıyısı çok görkemlidir. Kumsalı küçük olması yanında kamp yapmaya müsaittir. Yeme içme yeri ve kır kahvesi bulunmaktadır.

Mavi Dünya Plaj – Restaurant – Çadır Kampı Kampı:

Gülyalı ilçesi Tepealtı mevkiinde bulunan Mavi Dünya Plaj işletmesi iki restaurant, soyunma kabinleri, kamelyaları ile hem yazın hem de kışın hizmet vermektedir. Kestane Köyündeki iki kemer köprü, bir taş çeşme ve cami ilçenin zenginlerindendir.

Aktaş Plajı:

Perşembe İlçesine 1 km. mesafede Perşembe tünelinin hemen yanında bulunur. Plajı küçük ama temizdir. Her yıl Mayıs ayının 20’ side ( Mayıs Yedisi) burada deniz şenliği olan Mayıs Yedisi günü düzenlenir.

Uzunkum Plajı: Ünye ilçesine 3 km. mesafede bulunan uzunkum plajı üzerinde birçok otel, motel, pansiyon ve kamp alanları bulunmaktadır.

Gölevi: Ünye ilçesinin 8 km. batısında yer alır. Plaj, pansiyon ve yeme içme yerleri mevcuttur.

İlimiz Ünye’den başlayarak Gülyalı ilçesine kadar tüm sahil şeridinde küçüklü büyüklü plajlar ve kumsallar mevcuttur. Bu plaj ve kumsallardın çoğunda yeme içme ve ihtiyacı karşılayacak tesisler bulunmaktadır. Bu tesislerin çoğunda yöresel yemekleri bulmak mümkündür.

Erzincan yöresine özgü, yoğurt ve yufka ile yapılan bir yemek…

İsirin,

Su, tuz ve un birlikte yoğrulur. Hamuru, yumurta büyüklüğünde topaklara, bezelere ayrılır. Hamur mayasız olur ki buna fetir denir. Yufkalar açılır. Sac üzerinde pişirilir. Kalın bir örtü içerisinde bekletilir. Daha sonra yufkalar iki parmak genişliğinde katlanır. Birer parmak genişliğinde bıçakla kesilerek tepsiye dağıtmadan dizilir. Üzerine sarımsaklı yoğurt dökülür. Yufkaların yumuşamaması için en fazla yarım saat önceden dökünüz. Üzerine iyice yakılmış tereyağı ile servis yapınız.

Leyleğe benzer bir kuş …

İbis,

Beyaz İbis (Eudocimus alba) ve Al renkli İbis (Eudocimus Rubra);

Bunlardan, balıkçıl kuşu iriliğindeki beyaz ibis’in kanatlarının ucu yeşilimsi siyahtır. Amerika’nın tropikal ve subtropikal bölgelerinde yaşar.
Tropikal Güney Amerika’nın harikulade al renkli ibisi’nin ise pırıl pırıl bir koyu kırmızı rengi ve mavimsi siyah kanat uçları vardır. Her iki kuş da bazı bölgelerde gayet bol olup yüzlerce başlık sürüler halinde toplaşırlar. Venezuela içlerinde binlerce al renkli ibis ve birkaç da beyaz ibis’ten meydana gelmiş sürülere rastlanmıştır. Beyaz ibis Birleşik Amerika’nın güneyinde yuva yapar.

Kutsal ibis,
(Threskiornis aethtopica);

İbis’lerin bilinen yirmi altı türünün en iyi tanınanıdır, ibis ailesinin bilimsel adı ibadet kuşu anlamına gelir. Eski Mısırlılar, beyaz tüylerle kaplı bir vücudu, dantel gibi siyah kuyruk tüyleri, çıplak bir kafasıyla çıplak bir boynu olan kutsal ibis’e taparlardı. Hatta ilim ve irfan tanrıları Tot’u ibis kafalı olarak resmederlerdi. Tot, ölülerin tanrısı Osiris’in kâtibi olarak, ölülerin dünyada yaptıklarını kaydetmekle görevliydi. Mısır mezarlarında bu kusun mumyalarına rastlanmıştır.

Orman İbisi, (Mycteria americana).

Birleşik Amerika’ da bulunan biricik leylektir. Florida’nın selvili bataklıklarında ve memleketin güney – doğusunun baş ka köşelerinde çok kere on beş bin kuşluk muazzam koloniler halinde ürer. Arada daha kuzeye de çıkar. Orman ibisi, siyah kanatlı iri bir beyaz kuştur: Uzunluğu 120 santimi bulur. Çıplak, çirkin kafasından ötürü, yerine göre, deri kafalı, yassı kafalı, demir kafalı, papaz, İspanyol akbabası gibi türlü lâkaplar edinmiştir. Orman ibisi’ nin de, bütün leylekler gibi, saatlerce havada kalmasını sağlayan çok büyük kanatları vardır. Leyleklerin çoğu gibi sessiz bir kuştur. Fakat bazen kalabalık bir kolonide bulunan yüzlerce yavru karınları acıktığı zaman hayli gürültü edebilirler.

Parlak İbis;
(Piegadis falcinellus)

Parlak ibis veya öbür adıyla Çeltik kargası, Eski Dünyanın sıcak bölgelerinde çok yaygındır. Birleşik Amerika’da enderdir. Fakat yakın akrabası olan beyaz yüzlü çeltik kargası’ na (Piegadis guarauna) Birleşik Amerika’nın batısındaki bataklıklarda çok rastlanır. Her iki tür de tavuk iriliğindedir ve tunç veya yeşilimsi parıltılı siyahımsı tüyleri vardır. Bu ibisler yüksek sazların arasında dağınık görünüşlü ottan yuvalar yapar ve yeşilimsi mavi yumurtalar yumurtlar.

Özellikle makarna yapımında kullanılan bir buğday cinsi …

Durum Buğdayı,

Makarnalık sert buğday (Triticum Durum – Durum Buğdayı) ,

Türk toplumunun yüzde 93’ü makarnanın undan yapıldığını düşünmektedir. Oysa makarna, durum buğdayının öğütülmesiyle elde edilen irmiğin su ile karıştırılmasından elde ediliyor. Durum buğdayı ise diğer buğday cinslerinden farklı bir cinstir. Durum buğdayı ile normal ekmeklik buğday arasındaki üç önemli fark var. Ekmeklik buğday, bitkisel proteini daha az, üstündeki cidarı daha ince, nişasta miktarı ise daha yüksek olan buğdaydır. Durum buğdayı ise bitkisel protein oranı daha yüksek, üstteki cidarı daha sağlam ve nişasta oranı daha düşük olan buğdaydır. Ancak elbette her iki buğday türü arasında genetik bir farklılık da mevcuttur.

Türkiye`de durum buğdayı Konya, Karaman, Urfa, Gaziantep, Diyarbakır, Erzurum, Haymana, Eskişehir ve Kayseri`de yetiştiriliyor. Kaliteli irmik, bulgur, makarna yapımında kullanılan tek buğday türü durum buğdayıdır.

Makarnanın Tarihçesi;

Eski Roma, Arap ve Çin medeniyetlerinde makarna`nın kullanıldığını çeşitli tarihi kaynaklar belirtmektedir. Roma yakınlarında bulunan “Cerveteri”de yapılan kazılarda, Eski Roma dönemine ait makarna yapımıda kullanılan aletler bulunulmuştur. Romalıların “lagana” dedikleri Lasanya türü makarnanın da bu dönemden kalma olduğu düşünülmektedir. Milattan sonra 1. yüzyılda yaşamış olan Apicio, “De re coquinaria” adlı eserinde “Lagana” yani Lasanyadan söz etmektedir.

Arap medeniyetinde ise makarna ile ilgili kaynağa daha çok rastlamaktayız. 10. yüzyılda makarnanın kervanlar ve gemilerle nakledildiği, büyük fetihlerle birlikte çeşitli milletlerin de bu şekilde ilk defa makarna ile tanıştığını Arap tarihçilerin eserlerinden öğreniyoruz.

Çin medeniyetinde ise makarna kullanımı daha eskilere dayanıyor. Milattan önce 1700 yıllarında Çin`de makarna tüketildiği bilinmektedir. Kaşif Marco Polo`nun Çin`e yaptığı seyahat sonrasında 1292 yılında beraberinde “Spaghetti” adı verilen makarna çeşidini getirdiği bilinmektedir.

Üretimi;

Modern tesislerde el değmeden üretilen makarna, temel olarak aşağıdaki süreç izlenerek üretilmektedir.

Temizleme, Tavlama,

Makarnalık sert buğday (Triticum Durum – Durum Buğdayı) önce temizlenir sonra su ile tavlanır.

Öğütme – Eleme

Durum Buğdayı öğütülerek ve elenerek irmik haline getirilir. İrmik tanecikleri 125-450 mikron büyüklüğünde, parlak ve köşeli bir görünüme sahiptir. Bu özellikler nedeniyle durum buğdayından elde edilen irmik parlak sarı renktedir. Öğütme sonrasında eleme işlemi yapılarak, irmik dışı ürünler (kepek, razmol, irmikaltı un vb) ayrıştırılır.

Yoğurma – Şekillendirme

Elde edilen irmik, su ile karıştırılarak, mikserlerde düzgün bir hamur yüzeyi elde edilinceye kadar yoğrulur. Katkılı makarnalar için eklenecek katkılar (vitamin, vb.) bu sırada eklenir. Bu hamur basınçla şekil verilmek üzere kalıplara alınır. Vakum uygulanarak parlak sarı renk ve camsı özellik alması sağlanır.

Kurutma – Soğutma

Oluşan hamur şekilleri kurutmaya alınır. Kurutma süresi teknolojiye, makarna çeşidine ve kurutma diyagramına göre değişir. Kurutma nemi ve sıcaklığı da yine teknolojiye ve diyagrama bağlı olarak değişir. Kurutmadan çıkan makarna soğutmaya alınır.

Dinlendirme – Ambalajlama

Silolarda dinlendirilen makarna, yine el değmeden paketleme makinalarında istenen tür ambalaj ve gramajda paketlenerek satışa hazır hale getirilir.

Yusuf Ziya Ortaç' ın üç perdelik tragedyası …

Binnaz,

Yusuf Ziya Ortaç’ ın oyunu (1919).

Binnaz, Lâle Devri’nin fettan kadınları arasında en çok ün almış olaradır. Önün bu şöhretini uzaklardan işiten, Rumeli paşalarından birinin oğlu Hamza onu görmeye Tuna kıyılarından İstanbul’a gelir. Binnaz’ın Efe Ahmet isminde bir sevgilisi vardır. Efe Ahmet, Hamza’yı bir hücumdan kurtarmıştır. Karşılaştıkta bir, kahvede vuruşmaya karar verirler, oysa o sıralarda böyle kavgaların ölümle cezalandırılacağı ilân edilmiş bulunuyordu. Efe Ahmet, Hamza’yı yaraladığı için bu cezaya çarpılacaktır. Hamza, bir zaman hayatını kurtaran Efe Ahmet olduğunu, verdiği hatıradan tanır ve dedesinin hatırı için, Ahmet’in affı hakkında bir emir alır. Bunu nefsine ağır bulan Efe Ahmet, kurtarma emrini yakar ve kendini aramaya gelen cellâtlara teslim olur.

Yusuf Ziya Ortaç, (1896-1967)

1895’te İstanbul’da doğdu. 11 Mart 1967’de İstanbul’da yaşamını yitirdi. “Hecenin Beş Şairi” grubunun üyesi ve öncülerinden. İstanbul Vefa İdadisi’ni bitirdi. 1915’te Darülfünun-ı Osmani’nin (İstanbul Üniversitesi) açtığı yeterlilik sınavını kazanarak edebiyat öğretmeni oldu. Çeşitli okullarda dersler verdi. Orhan Seyfi Orhon’la birlikte çıkardığı “Akbaba” mizah dergisini ölümüne değin yayınladı. 1946-1954 arasında Ordu milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde bulundu. Şiire aruzla başladı. Ziya Gökalp’in etkisiyle hece ölçüsünü benimsedi, bu türün başarılı örneklerini verdi. “Hecenin Beş Şairi”nden biri olarak ünlendi. Şiirleri Türk Yurdu, Servet-i Fünun ve Büyük Mecmua’da yayınlandı. Akbaba dergisinde akıcı bir dille, rahat okunur bir tarzda yazdığı fıkralarında siyasal mizahın özgün örneklerini verdi. Şiir ve gülmece yazılarının yanısıra roman, öykü ve oyunlar da yazdı.

Roman;

Kürkçü Dükkanı (1931)

Şeker Osman (1932)

Göç (1943)

Üç Katlı Ev (1953)

Şiir;

Akından Akına (1916)

Aşıklar Yolu (1919)

Cen Ufukları (1920)

Yanardağ (1928)

Bir Selvi Gölgesi (1938)

Kuş Cıvıltıları (çocuk şiirleri, 1938)

Bir Rüzgar Esti (1952)

Oyun;

Kördüğüm (1920)

Latife (1919)

Nikahta Keramet (1923)

Binnaz (üç perdelik tragedya).

Mizah;

Şen Kitap (1919)

Beşik (1943)

Ocak (1943)

Sarı Çizmeli Mehmed Ağa (1956)

Gün Doğmadan (1960)

Gezi-Anı-Biyografi;

İsmet İnönü (1946)

Göz Ucuyla Avrupa (1958)

Portreler (1960)

Bizim Yokuş 1966)

1 341 342 343 344 345 350